այ այ, ինչ սրիկաներ են բայց

մի քիչ անց ես հասկացայ, որ կարդալը ինքնին չէր պատճառը մարդու վրդովութեան, այլ ընդհանուր վիճակս, որը տեղաւորւում է փտող արեւմուտքի մասին կարծրատիպերի մէջ։

ու ես իրենց հասկանում եմ, իրենք ուզում են որ հայը տարբերուի, այլը լինի, թէկուզ իր անճաշակութեան մէջ։ իսկ իր ճաշակի մէջ որ չի տարբերւում, դա եւ մեզնից է, եւ ընդհանուր վիճակից. մենք բաւական շուկայ չունենք(եթէ մի կողմ դնենք ունակութիւնների, պրոֆեսիոնալիզմի հարցերը), ներքին սպառողի համար ուրոյն եւ ճաշակով ասենք շորեր արտադրելու։ ապա մի մասն իրեն ստեղծում է որոշակի ձեւով տեսածից՝ արեւմտեան ֆիլմերում, տարբերւող կերպար, առանց իմանալու, որ գուցէ միջին արեւելքի համար այդքան էլ տարբեր չեն։ իսկ գուցէ տարբեր են, չգիտեմ։

սա նաեւ այն մասին է, որ իրականում իրենց տարբեր զգալու այլ հիմք չեն տեսնում, հայ մշակոյթի ստագնաիայի պարագայում։ իսկ գիրք կարդալն ինքնին խնդիր չէ, նորաձեւ է, մինչ ծիծակով/կրունկով ես, ու կամելիաներով ծտի մասին ես կարդում։ նաեւ, ես սա շատ լաւ ազդանշան եմ համարում. փաստօրեն, մեզ մօտ արդեն լռում են, մտքում են ասում։ բնական է, որ դժգոհ են, բայց արդեն իրենց զսպում են։ քաղաքակրթութիւն։ ահա։

նոր մտածեցի, որ իմ՝ «իրենց հասկանալը» տեղաւորւում է ժամանակակից արեւմուտքի նորմերի մէջ։ այնքան են բոլորին հասկանում, ու այնքան լաւ, որ կը կործանուեն։

այսպիսի մուլտ կար, երբ առիւծը ոչխար է ուտում մաս մաս, ասելով, որ սոված է, իսկ ոչխարն իրեն «հասկանում» է։ ահա։

դեհ, ամեն ինչ սահման ունի, «հանդուրժողականությունն» էլ պետք է ռացիոնալ լինի, չդառնա դոգմա

հա , ուզումա ասի մի հատ թարս չափալախ պիտի տաիր տեղ ։ՃՃ